اینم از عکس خانوادگی این دوست عزیزمون  

. . .

در مهربانی همچون  باران  باش که در ترنمش

 "علف هرز" و "گل سرخ" یکیست . . .

   به کسی که دل ندارد دل نبند . . .

سال نو همتون مبارک ....

من عاشقانه هايم را روي همين ديوار مجازي مي نويسم . . .

از لج تو

از لج خودم

که حاضر نبوديم يکبار واقعي به هم بگوييمشان!!

کجایی چرا جوابم را نمی دهی؟!

باران بهانه اي بود که زير چتر من تا انتهاي کوچه بيايي کاش نه باران بند مي امد و نه

کوچه انتها داشت . . .

* و گاهی لــحظه های ســــکوت،

 پــر هیاهو ترین دقـایق زندگی هستند

 مــملو از آنــــــچـــه مــــی خواهیم بـگوییم ولی نــمی توانیم . . .

تونل ها ثابت کردند که حتی در دل سنگ هم ، راهی برای عبور هست . . .

ما که کمتر از آنها نیستیم ، پس نا امیدی چرا . . . ؟

دلـم مـيـخـواد......يـکـي ازم بـپـرسـه خـوبـي؟

بـگـم....اوهـوم !! ...

 بـگـه دروغ نـگـو.... بـغـلـم کـنـه و بـگـه ....چـي شـده ؟!

چه خوش خیال است،فاصله را میگویم،به خیالش تو را از من دور کرده است،اما

نمیداند جای تو امن است،این جا در میان دل من...

نامم را پدرم انتخاب کرد.نام فامیلم را اجدادم. دیگر بس است راهم را خودم انتخاب

میکنم...!

حکایت آن مرد را شنیده ای؟

که نزد طبیب رفت، و از غم بزرگی که در دل داشت گفت؟

طبیب گفت:به میدان شهر برو ،آنجا دلقکی هست،آن قدر می خنداندت تا غمت

 از یاد برود.

مرد لبخند تلخی زد و گفت:من همان دلقکم!

ساحل دلت را به خدا بسپار.خودش قشنگ ترین ها را برایت میفرستد...

کاش همیشه در کودکی می ماندیم

تا به جای دلهایمان سر زانو هایمان زخمی میشد . ..

حسین (ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود.

افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند.

و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.

(دکتر شریعتی)

هست را اگر قدر ندانی می شود ... "بود" ...!

به که گویم که تو منزلگه چشمان منی / به که گویم که تو گرمای دستان منی

گرچه پاییز نشد همدم و همسایه من / به که گویم که تو باران زمستان منی . . .

پدر و مادرش كه با نوزاد جديد تنهايش بگذارند

پدر و مادر مي ترسيدند ریچارد هم مثل بيشتر بچه هاي چهار پنج ساله به برادرش

حسودي كند و بخواهد به او آسيبي برساند . اين بود كه جوابشان هميشه نه بود .

اما در رفتار ریچارد هيچ نشاني از حسادت ديده نمي شد ، با نوزاد مهربان بود و

اصرارش هم براي تنها ماندن با او روز به روز بيشتر مي شد ،‌ بالاخره پدر و مادرش

تصميم گرفتند موافقت كنند .

ریچارد با خوشحالي به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست . اما لاي در باز

مانده بود و پدر و مادر كنجكاوش مي توانستند مخفيانه نگاه كنند و بشنوند . آنها

ریچارد كوچولو را ديدند كه آهسته به طرف برادر كوچكترش رفت. صورتش را روي

صورت او گذاشت و به آرامي گفت : ني ني كوچولو ، به من بگو خدا چه جوريه ؟

من داره يادم ميره!                    

                                             چی بگم!؟!

واعظی پرسید از فرزند خویش
هیچ می دانی مسلمانی به چیست؟

صدق و بی آزاری و خدمت به خلق
هم عبادت، هم کلید زندگیست

گفت زین معیار اندر شهرما
یک مسلمان هست آن هم ارمنیست!